Jump into the NOW!

Τι είναι αυτή η συνειδητότητα;
Με αυτήν την ερώτηση ασχολούμαι τα τελευταία χρόνια της ζωής μου. Πως τρώω, πως κινούμαι, πως μιλάω, πως κάθομαι, πως γελάω, πως κλαίω;
Είμαι ποτέ συνειδητή, είμαι ποτέ εξ' ολοκλήρου μέσα στον εαυτό μου; Που βρίσκονται οι σκέψεις μου, τoν περισσότεροo χρόνο της ημέρας; Στο παρελθόν ή στο μέλλον; Σκέφτομαι, που θα πάω διακοπές το καλοκαίρι, την στιγμή που δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα ζω μέχρι τότε; Ή σκέφτομαι το παρελθόν; Μήπως αναπολώ το περασμένο Σαββατοκύριακο, που πέρασα καλά με φίλους, δίπλα στη θάλασσα;
Βρίσκομαι ποτέ πραγματικά στο ΕΔΩ; Αυτή τη στιγμή κάθομαι σε μια καρέκλα και γράφω. Γύρω μου οι τοίχοι του σπιτιού μου, έξω γαβγίζει ένα σκυλί. Ακούω και τον ήχο ενός αεροπλάνου που περνάει από πάνω μου... Αχ, να πήγαινα πάλι ένα μικρό ταξίδι... Να, βλέπεις, είμαι πάλι στο μέλλον!
Μήπως είναι τόσο ανιαρό το παρόν, που δεν έχουμε όρεξη να βρισκόμαστε ακριβώς τώρα, εδώ; Τότε που ζούσα την όμορφη στιγμή με τους φίλους δίπλα στη θάλασσα, τη στιγμή που τόσο την αναπολώ τώρα, τότε δηλαδή τη ζούσα πραγματικά; Ήμουν τότε πραγματικά εκεί, και μόνο εκεί; Αισθάνθηκα τη ζεστασιά του ήλιου να μου χαιδεύει τα μάγουλα; Αισθάνθηκα με όλες τις αισθήσεις το χέρι που με άγγιξε σε μια στιγμή;Μάλλον όχι. Τότε όχι. Τότε πολύ πιθανόν να ήμουν απασχολημένη με την ερώτηση, πότε θα ξαναδω τους φίλους αυτούς, την ίδια στιγμή που βρισκόμουν ακριβώς δίπλα τους και είχα την ευκαιρία να τους απολαύσω!!!
Ε, πρέπει να είμαι και λίγο τρελή!Αν είναι όντως έτσι, ότι απολαμβάνω μόνο εκ των υστέρων την ομορφιά του παρόντος, και αν απολαμβάνω μονάχα κάποιες λίγες όμορφες στιγμές, τότε η ζωή μου θα είναι πάρα πολύ μικρή. Οχι, μάλλον θα είναι πάρα πολύ ανιαρή, και αν μαζέψουμε τις όμορφες στιγμές που έχω ζήσει πραγματικά και ολοκληρωτικά, με όλες τις αισθήσεις μου στο εδώ και τώρα, τότε αυτές θα χορέσουν στη χούφτα της παλάμης μου.

Πως να γίνει όμως αλλιώς; Το μυαλό μου είναι τόσο συνηθισμένο να πηδάει από εδώ και από εκεί, σαν πίθηκος, χωρίς να σταματάει ούτε στιγμή για να απολαύσει το παρόν.Θα το αναγκάσω λοιπόν, να παρατηρήσει το κάθε τι, στο τώρα.
Για πες μου, εαυτέ μου, πως αισθάνεται το σώμα μου αυτήν ακριβώς την στιγμή; Κρυώνει; Ζεσταίνεται; Πως είναι η αίσθηση των δακτύλων του σώματος μου, όταν πληκτρολογούν στα πλήκτρα; Τι ήχους ακούει από έξω; Τι βλέπει με τις άκρες των ματιών του; Μη μου ξεφύγεις πάλι! Δεν μ'ενδιαφέρει τι φαγητό θα φτιάξω σήμερα , αλλά το τι γίνεται ακριβώς ΤΩΡΑ!

Δ.